Najczęstsze wady wymowy

Najczęstsze wady wymowy

Najczęstsze wady wymowy


Seplenienie – to wadliwa wymowa głosek:   S, Z, C, DZ,
                                                                                  SZ, Ż, CZ, DŻ,
                                                                                  Ś, Ź, Ć, DŹ,

polegająca na wysunięciu języka między zęby (seplenienie międzyzębowe) lub powstaniu szczeliny między bokami języka a górnymi dziąsłami (seplenienie boczne) ,w trakcie realizacji wyżej wymienionych głosek. Wymowa taka daje efekt charakterystycznego poszumu.

W przypadku seplenienia pracę terapeutyczną rozpoczynamy od pokazania dziecku właściwego ułożenia narządów artykulacyjnych dla danej głoski. Następnie powtarzamy i utrwalamy artykulację  w ciągu sylab np. SA, SO, SU, SE, SY; wyrazach w nagłosie ,tj. na początku wyrazu np. SAŁATA; śródgłosie, tj. środku wyrazu np. MASŁO i wygłosie, tj. na końcu wyrazu np. KOS, przechodząc kolejno do dłuższych wypowiedzi.

UWAGA! Artykulacji głosek dźwięcznych takich jak Z, DZ, Ż, DŻ, Ź, DŹ  nie ćwiczymy w wygłosie wyrazu, gdyż w wypowiedzi słyszymy ich bezdźwięczne odpowiedniki!!! Np. w wyrazie MALARZ na końcu usłyszymy głoskę SZ.

Rotacyzm – to nieprawidłowa wymowa głoski  R. Najczęściej jej przyczyną jest brak możliwości uniesienia czubka języka za górne dziąsła (do tzw. wałka dziąsłowego), co spowodowane jest obniżoną sprawnością motoryczną języka lub  krótkim  wędzidełkiem  podjęzykowym.

Ćwiczenia rozpoczynamy od usprawniania motoryki narządów artykulacyjnych. Kiedy uda się wywołać głoskę, utrwalamy ją  w sylabach, wyrazach i zdaniach.

Wadliwa wymowa Głosek K, G- tylnojęzykowe głoski najczęściej zastępowane są przez łatwiejsze głoski przedniojęzykowe, np. zamiana  K na T.

W terapii stosuje się metodę przekształcania sylaby TU na KU, popychając język szpatułką lub palcem w kierunku podniebienia miękkiego.
Głoski utrwalamy w sylabach, wyrazach a następnie w zdaniach.
Kiedy dziecko poprawnie wypowiada głoskę  K, poprawna artykulacja dźwięcznej G często pojawia się samoistnie.

Mowa bezdźwięczna-  korygując bezdźwięczną mowę dziecka, należy wpierw wykonać wiele ćwiczeń słuchowych, które pozwolą dziecku zauważyć różnicę pomiędzy opozycyjnymi głoskami np. T, D – TAMA- DAMA, P, B – PÓŁKA – BUŁKA,  PASY-BASY itp.
Aby wskazać  na wibracje strun głosowych w trakcie artykulacji głosek dźwięcznych,  ćwiczenia wypowiedzeniowe rozpocznijmy od wymawiania samogłosek: A, O, U, E……. a w następnej kolejności dopiero spółgłosek dźwięcznych.